Podstawy rejestracji

PODSTAWY REJESTRACJI

 

Podstawą do rejestracji miodów pitnych w Komisji Europejskiej jako Gwarantowana Tradycyjna Specjalność były źródła historyczne i literackie potwierdzające tradycyjny staropolski charakter tych trunków. Miody pitne produkowane są na ziemiach polskich już od czasów pierwszych Piastów. Pierwsze zapiski o tradycji sycenia tych trunków możemy znaleźć w kronikach hiszpańskiego dyplomaty, kupca i podróżnika Ibrahima Ibn Jakuba, który pisał, że „w kraju Mieszka I, obok żywności, mięsa, ziemi ornej obfituje miód, a słowiańskie wina i upajające napoje zwą się miodami”. W Kronikach Galla-Anonima, który opisywał dzieje Polski na przełomie XI i XII wieku, znajdują się także liczne wzmianki o produkcji miodów pitnych. Miód pitny był także jednym z polskich specjałów, którymi Bolesław Chrobry uraczył znamienitych gości, podczas słynnej uczty wydanej w 1000 roku na cześć cesarza Ottona III, który pielgrzymował do grobu Św. Wojciecha w Gnieźnie. W polskiej epopei narodowej „Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza znaleźć można wiele informacji na temat produkcji, zwyczajów spożywania i rodzajów miodów pitnych. Wzmianki o miodach pitnych odnaleźć też można m.in. w wierszach Tomasza Zana, które wskazują, iż trunek ten ma moc specjalną, ale nieszkodliwą.

 

„Nikt się po ziemi od miodu nie toczy
Miód tylko lepszej dodaje miny
Najeża wąsa, stroi czupryny,
Moc leje w piersi, odwagę w oczy”.


Wielkim miłośnikiem miodów pitnych był także bohater „Trylogii” Henryka Sienkiewicza - Imć Onufry Zagłoba, który mawiał, iż ten zacny trunek „…podnosi oleum do głowy”. Dzięki niemu możemy dowiedzieć się powszechnie o staropolskich dębniakach, półtorakach, dwójniakach, trójniakach, czy maślaczach – zawsze użytecznych czy to w domowym zaciszu przy suto zastawionym stole, czy w opałach na wojennym szlakach, a nawet kurowania domowym sposobem, bo jak mówił, popijając miodem:

 

„ Cyrulik mi zalecił, żeby melankolię od głowy odciągnęło”.


Nie sposób przytoczyć różnych sławnych pisarzy i poetów i znaczących dla polskiej kultury i krzewienia patriotyzmu ludzi, którzy choćby jak Adam Mickiewicz w epopei „Pan Tadeusz”, czy Stanisław Moniuszko w operze narodowej „Straszny Dwór” nawiązuje do polskich obyczajów, dziejów historii Polski, staropolskiej gościnności, wznosząc przy licznych okazjach toasty miodem pitnym.